logo_studio-orfeo

Ruimte is voor mij een levend organisme – Dick Berckenkamp met Spacing 9 – ‘The Tempest Replica’ drawing on paper

Het bewust zijn van tijd, de eigen tijd, houdt mij bezig. Hoe daar mee om te gaan. En in mijn beeldend werk, hoe daar vorm aan te geven. Geen wonder dat dans, en dan met name modern ballet, Childs, Van Schaijck, Kylian, Lightfoot & Leonen sinds kort dus Shechter en Naharin en Crystal Pite niet te vergeten mijn aandacht hebben. De abstracte taal van beweging, kunst die manifesteert in de tijd, kunst die zich afspeelt op het moment, in het moment zou je kunnen zeggen. Dans, beweging in tijd en beweging in ruimte, bestaat op het moment van uitvoering dat samenvalt met het moment van beleving, ervaring. Als je niet lijfelijk aanwezig bent tijdens de uitvoering van een stuk, heb je ook niet de lijfelijke gewaarwording van het werk. Hier werken tijd en ruimte samen. Je kunt niet in de tijd zijn zonder ruimte in te nemen. Maar omgekeerd kun je ook niet in de ruimte zijn zonder in de tijd te zijn.

Ik kan niet buiten mijn eigen lichaam zijn. Ik neem de ruimte in door er als mens te zijn. Wat ik ook denk, wie ik ook ben, ik kan dat slechts door in mijn eigen behuizing te zijn. Ik ben natuurlijk mijn lichaam. En een lichaam beweegt zich nou eenmaal in tijd en ruimte. Vanaf het allereerste moment tot het moment dat het lichaam ophoudt lichaam te zijn. Dat is de overeenkomt met dans. En dat is ook de verdienste van de moderne dans, waarbij het narratieve, het verhalende, opzij is gezet om het abstracte, noem het het universele, ruimte te bieden. Er zijn steeds parallellen te vinden tussen de beeldende kunst en dans. Maar dan heb je het weer over zoiets als tijdgeest. Maar daar gaat het mij hier niet om. De moderne dans is abstract in haar vormentaal.

Deel